Alt-F4.org

Talentloze stukjes voor èchte grote mensen

26 juli 09:01, 2004

In de grote-mensen-wereld heb je columnisten die in polemieken persoonlijke vetes uitvechten. Op het Internet heb je Nico Dijkshoorn en Verbal Jam.

Columnisten worden doorgaans betaald om kleur en karakter aan een publicatie te geven, om de lezer te binden. Zowel Dijkshoorn als Verbal Jam hebben heel andere eigenschappen.

Wat hén kenmerkt, is de afstotende werking.

De één onderscheidde zich op het Fok!-forum en mocht vervolgens iedere commerciële website voorzien van dezelfde generieke stukjes samengesteld uit hetzelfde vocabulaire van 100 woorden. Als je alles overal onderkliedert valt er geen kleurenonderscheid meer waar te nemen: alles wordt grauw en drab.
De ander heeft nooit een stap buiten de deur gezet. Meestentijds beperkt deze schrijver zich tot het privé-domein, alwaar het publiek vanaf de kansel wordt doodverveeld met onbegrijpelijk gekunstelde opinies.
Wat treuriger is, laten we ter beoordeling van de lezer: wegens fletsheid is onderscheid nauwelijks te maken.

Twee mannen op middelbare leeftijd, behept met een overschot aan eigen Normen en Waarden en een peilloos gebrek aan gevoel voor verhoudingen, grijpen iedere gelegenheid aan om in diverse fora omstanders te vervelen met hun moralistische praat. Ze zijn op hun stuitendst als ze elkaar als onderwerp uitkiezen. Een situatie waarin zij, bij gebrek aan inspiratie en teveel aan tijd, steeds vaker vervallen.

Hierin zijn de heren zeer aan elkaar gewaagd: de ene keer maakt de een met galmende verontwaardiging de ander uit voor pompeuze moraalridder met prostaatproblemen, dan weer gispt de ander de een voor zijn naar fascisme riekende salonfähigkeit (sic). Ondertussen doelbewust tijd, plaats en passendheid ondergeschikt maken aan de eigen ego-boost. Of nog erger: de situatie gebruiken ter meerdere eer en glorie.

Relativering is natuurlijk van levensbelang. Aanzeggingen aan de tegenpartij dienen gedrenkt in nietszeggende ironie, opdat u toch vooral denkt dat de betreffende scribent dat échte verbond heeft met u, de lezer. Terwijl er geen verbond is natuurlijk, want hun belegen pamflettisme draait in wezen maar om één persoon: de schrijver zelf.

Het doelbewuste toiletniveau van de een en de zouteloze tongue-in-cheek van de ander zijn verschillende verpakkingen van dezelfde bedorven boodschap.